RondeNH

De Zahir rondt Noord Holland

Toen mijn oog op een Pion was gevallen wist ik nog niet eens dat het een Pion was. Ik was gewoon op zoek naar een boot waar ik met de familie mee op pad kon. Het heeft ook nog een jaar geduurd voordat ik doorhad dat ik met een Pion onder de Hollandse brug door kon. Daarna is het snel gegaan. Ik ben secretaris geworden van de Pionklasse en voor het eerst in mijn leven begonnen met wedstrijdzeilen. Nu is de overgang wel erg groot van een tochtje met stuurautomaat naar wedstrijdzeilen met bemanning. Gelukkig is mij van te voren verteld dat het leertraject lang is en dat ik geen wonderen moet verwachten. Misschien heb ik dan toch een hobby gevonden die langer gaat duren dan een paar jaar. Ik had me al lang van te voren opgegeven om 14 en 15 juni 2013 de Ronde om Noord Holland te gaan varen. Een leuke afwisseling van de korte afstanden die we zeilen in de avondcompetitie. Daarnaast is het aantal handelingen minimaal en komt er ook voor een belangrijk deel tactiek bij kijken. Ik was dus positief gestemd. Ik had zelfs in gedachten dat ik met mijn beginnersgeluk ergens in het midden zou kunnen eindigen. Tot op heden was ik niet veel verder gekomen dan een laatste plaats. Het jaar daarvoor was een andere Pion 2 kunnen betekenen. Ik had toch immers ook zo´n Pion?

De voorbereiding op de wedstrijd

Mijn eerste stap op de weg naar de zege was het zoeken naar bemanning met ervaring. De ervaren man heb ik dicht bij huis kunnen vinden. De voorzitter van het bestuur van de Pionklasse had zijn boot nog op de kant staan en had wel zin om een paar dagen op een boot te zitten. Ties Dammers had al meerdere Rondes om Noord Holland gevaren en vond het een uitdaging om mij te coachen naar de finish. Voor een wedstrijd als deze is het nog belangrijker dat je de weersvoorspellingen goed doorneemt en op basis daarvan je tactiek bepaalt. Onze tactiek was als volgt: vrijdag gaan we met spinnaker knallen over het Markermeer en IJsselmeer. Tijdens het sluizen -als de stopwatch is stil gezet- zullen wij zoveel mogelijk tijd verliezen voor een weersverandering rond middernacht. Dan zal de wind keren en kunnen we de tocht op het Wad zonder al te veel kruisen goed bezeilen. Daarna hebben we dan nog voldoende tijd over om met de juiste wind langs de kust naar IJmuiden te varen. Een volgende keer zal ik ter voorbereiding op een wedstrijd hier nog meer tijd aan besteden, want hierdoor is het goed fout gegaan.

RNH-start

De strijd kon beginnen

Het eerste deel ging precies zoals gepland. Het was echt een geweldige spinnakertocht waar we nek aan nek met de Pion "Rep en Roer" (de gele boot in het plaatje) etappe 1 hebben volbracht: 2uur, 45 minuten en 17 seconden is niet slecht om van Pampus naar Enkhuizen te varen. We hebben ons aan onze tactiek gehouden en hebben bij Enkhuizen heel rustig gevaren om zoveel mogelijk tijd te verliezen in ruil voor een betere windrichting. Etappe 2 naar Kornwerderzand begon op de spinnaker, zoals gepland. Helaas konden we niet voldoende hoogte houden om het Vrouwenzand te ontwijken en hebben we de spinnaker tijdelijk omgeruild voor de genua-1. Na het Vrouwenzand kon de spinnaker er weer op. Exact 3 uur, 22 minuten en 59 seconden na de start van etappe 2 zijn we gefinisht bij de sluis. Ons tactisch wachten had iets minder windsterkte opgeleverd maar daarmee ook ruim een half uur verlies opgeleverd ten opzichte van de gemiddelde boot in onze klasse. Vanaf Kornwerderzand via de kop van Den Helder de hoek om naar IJmuiden voeren we etappe 3. Hier zouden wij het verschil maken! Zoals besproken hebben we het bij de sluis rustig aan gedaan en zijn we, na een hapje eten en het maximale tijdverlies, de wedstrijd weer ingegaan. De wind was nog niet gedraaid. Maar dit zou niet lang meer duren. Het eerste stuk kruisend op het wad ging prima. Totdat de wind volledig wegviel. Blijkbaar nam de wind eerst een beetje rust nemen voordat deze wilde draaien. We waren nu dus zonder wind op het Wad aan het varen. Al heel snel kwamen we er achter dat we achteruit voeren. De stroom zette ons terug. Wat nu? Gelukkig had mijn coach een goed plan: We gooien het anker uit, wachten op meer wind en gaan weer verder. Op die manier zouden we niet vastlopen. En ook niet achteruit worden gezet. 

Wat ging er mis?

“Ik gooi het anker wel overboord”. hoor ik mezelf nog zeggen. Ik nam dit iets te letterlijk. Ik dacht: “We liggen stil dus ik hou de lijn wel even met mijn handen vast.” Helaas lukt dat niet als je boot 3.5 ton weegt en met 1 knoop stroom ‘stil’ op het water ligt. Nog even dacht ik: “Zal ik er achteraan springen?” Loslaten was toch de wat betere instinctieve handeling. Eenmaal bijgekomen van mijn ankerverlies trok de wind weer een beetje aan en konden we met een klassieke halfwinder weer sneller varen dan de stroom. De wind was inmiddels wel wat gedraaid en daardoor hebben we een fantastische nacht kunnen varen. Eén van de hoogtepunten was om met spinakker om twee uur s ´nachts het Wad over te zeilen. Dat had ik nog niet in mijn ervaringslijstje staan. De kust voor Noord Holland was net niet bezeild. Erg jammer. Later hoorden we dat de vroege boten daar geen last van hadden gehad en heb ik achteraf nog meer spijt gekregen van onze tactische beslissing. We hadden nog een verassing op 5 mijl voor de finish: 30 knopen wind. Op zich geen probleem voor de boot, maar wel even het zeil reven natuurlijk. Ik haakte mijn life-line in om naar voren te gaan en het grootzeil in zijn reefoog trekken. Plotseling zorgde een golf voor een ongeplande overstag. De genuaschoot begon keihard te trekken aan mijn life-line. Om niet overboord te worden getrokken heb ik deze maar verwijderd van mijn reddingsvest. Stijf van de adrenaline had ik me niet gerealiseerd dat het wat stroever ging dan anders. Wat ik niet voorzag was dat de life-line samen met de genuaschoot vriendjes werd met één van mijn scepters. Toen ik weer terug in de kuip was en de genua binnenhaalde trok ik het hele setje uit mijn boot. Nadat ik alles uit de knoop had gehaald zag ik dat de wind voldoende tijd had gehad om het achterlijk uit de genua te klapperen. We zagen dat we ook nog te dicht bij de kust kwamen. De tegenslag werd te groot en daarom hebben we besloten om de motor aan te zetten. Dit betekende helaas het einde van de wedstrijd in het zicht van de finish.

Volgende keer beter!

De vermoeidheid zat er goed in. Ondanks het tijdstip van de dag toch maar eerst een biertje gedaan om ons verdriet weg te drinken. De ervaren schippers en zeilvrienden hebben me weer moed ingepraat en mij overtuigd dat het vanaf nu alleen maar beter kan worden. Het kostte me daarna maar weinig moeite om mijn rust te pakken. Ongeveer vijf uurtjes slapen doen wonderen. Om zes uur waren er twee zalen vol met hongerige zeilers. Een paar daarvan mochten hun prijs in ontvangst nemen. Mijn prijs was schade aan de boot, een licht gedeukt ego en €500 aan kosten om de schade te herstellen. Maar ik heb weer een schat aan ervaring opgedaan, een paar onvergetelijk mooie momenten op het Wad beleefd en een fijne tijd gehad met mijn zeilmaat Ties. Vraag me niet waarom, maar volgend jaar doe ik graag weer mee!

Raoul Godthelp - Zahir: